با سلام خدمت دوستان.

این وبلاگ نیاز به یک بازسازی کلی دارد و باز سازی کلی هم نیاز به وقتی زیاد! چیزی که امروزه بسیار کم پیدا میشود!

پس دوستان به بزرگی خود این جانب را عفو نمایند و صبر پیشه کنند تا وبلاگ در آینده ای نزدیک فعالیت خود را دوباره از سر بگیرد.

در آینده اصلاحاتی چون : آپلود تصاویر و فایل ها در یک هاست مطمئن ، صفحه بندی وبلاگ ، تصحیح فونت های مطالب ، برچسب گذاری مطالب و... را در وبلاگ صورت خواهیم داد.

پیشاپیش از صبر و بزرگواری شما سپاس گذارم.

با تشکر

گاو ما ما می کرد

گوسفند بع بع می کرد

سگ واق واق می کرد

و همه با هم فریاد می زدند حسنک کجایی

شب شده بود اما حسنک به خانه نیامده بود.

حسنک مدت های زیادی است که به خانه نمی آید.

او به شهر رفته

و در آنجا شلوار جین و تی شرت های تنگ به تن می کند.

او هر روز صبح به جای غذا دادن به حیوانات

جلوی آینه به موهای خود ژل می زند.

موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست

چون او به موهای خود گلت می زند.

دیروز که حسنک با کبری چت می کرد .

کبری گفت تصمیم بزرگی گرفته است.

کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند

چون او با پتروس چت می کرد.

پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته بود و چت می کرد.

پتروس دید که سد سوراخ شده

اما انگشت او درد می کرد چون زیاد چت کرده بود.

او نمی دانست که سد تا چند لحظه ی دیگر می شکند.

پتروس در حال چت کردن غرق شد.

برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت

با قطار به آن سرزمین برود اما کوه روی ریل ریزش کرده بود .

ریزعلی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت .

ریزعلی سردش بود و دلش نمی خواست لباسش را در آورد .

ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر نداشت.

قطار به سنگ ها برخورد کرد و منفجر شد .

کبری و مسافران قطار مردند.

اما ریزعلی بدون توجه به خانه رفت.

خانه مثل همیشه سوت و کور بود .

الان چند سالی است که

کوکب خانم همسر ریزعلی مهمان ناخوانده ندارد

او حتی مهمان خوانده هم ندارد.

او حوصله ی مهمان ندارد.

او پول ندارد تا شکم مهمان ها را سیر کند.

او آخرین بار که گوشت قرمز خرید

چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت .

اما او از چوپان دروغگو گله ندارد

چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد

به همین دلیل است که دیگر

در کتاب های دبستان آن داستان های قشنگ وجود ندارد!

 در هر حرفه‌اي كه هستيد، اجازه ندهيد با بدبيني‌هاي بي‌حاصل، آزرده شويد و نگذاريد بعضي لحظات تاسف‌بار كه ناگزير براي هر ملتي پيش مي‌آيد، روحيه خوب شما را به يأس و نااميدي بكشاند.

 در آرامش حاكم بر آزمايشگاه‌ها و كتابخانه‌هايتان زندگي كنيد، نخست از خود بپرسيد:

من براي كشور خويش چه كرده‌ام؟

 و اين پرسش را آن‌قدر ادامه دهيد تا به اين احساس شادي‌بخش و هيجان‌انگيز برسيد كه شايد سهم كوچكي از پيشرفت و اعتلاي بشريت داشته‌ايد! 

 علي‌رغم هر گونه پاداشي كه در برابر تلاش‌هايتان در زندگي دريافت مي‌داريد، بايد در انتهاي هر مرحله بتوانيد با جسارت و صداي بلند تكرار كنيد:

آنچه در توان داشته‌ام، انجام داده‌ام.